Οι ήρωες και ηρωίδες της Κατερίνας είναι χαμένοι στο πλήθος, φοβούνται αλλά τολμούν. Πονάνε αλλά τρίζουν τα δόντια και συνεχίζουν. Πέφτουν αλλά σηκώνονται ξανά. Και το κυριότερο, ονειρεύονται και ελπίζουν.
Έχεις νιώσει ότι όσο κι αν δίνεις, δεν είναι ποτέ αρκετό; Ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα πουν ποτέ “ευχαριστώ”, όχι γιατί δεν το νιώθουν — αλλά γιατί δεν μπορούν να το αντέξουν;